21/9/16

Μούσες του σινεμά: Giulietta Masina

Ποτέ μη το βάζεις κάτω! Η Giulietta Masina γεννήθηκε το 1921, στην επαρχία Emilia-Romana και ανατράφηκε από μια θεία της στη Ρώμη, όπου από νωρίς στράφηκε στο θέατρο, κάνοντας επίσης σπουδές και στη Φιλοσοφία. Αρχική της ενασχόληση ήταν στην ραδιοφωνική θεατρική εκπομπή Terzoglio 1942. Επρόκειτο για τις ιστορίες δύο νεονύμφων - που τα σενάρια έγραφε ο Federico Fellini με τον οποίον από τότε χρονολογείται η γνωριμία τους, η οποία κατέληξε σε γάμο ένα χρόνο αργότερα το 1943.

Η καλλιτεχνική τους συνεργασία στις ταινίες ξεκίνησε το 1950, με το "Τα Φώτα του Βαριετέ" (1950) όπου ο Φελίνι συνέπραξε σκηνοθετικά με τον Αλμπέρτο Λατουάντα, αφού είχε προηγηθεί η συμμετοχή της στις ταινίες: Senza Pieta (1948) του Alberto Lattuda, Persiane Chiuse (1951) του Luigi Commencini, ακολούθως το "Δεν σε είχα απατήσει" 1952 του Ρομπέρτο Ροσελίνι (όλοι μεγάλοι σκηνοθέτες) - για να ακολουθήσουν οι πρωταγωνιστικοί της ρόλοι στις μετέπειτα γνωστές ταινίες του Φελίνι: "Πουλημένη απ' τη μητέρα της" (La Strada) 1954, "Σκιές του Υποκόσμου" (Il Bidone) 1955, "Νύχτες της Καμπίρια" (Notti di Campiria) 1957, όπου κέρδισε ένα Όσκαρ και στις Κάννες, το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου. Αργότερα έπαιξε πάλι στις ταινίες του Φελίνι: "Ιουλιέτα των πνευμάτων" (1965), "Τζίντζερ και Φρεντ" (1986).
Από το 1966 έως το 1969 εργάστηκε εκ νέου στο ραδιόφωνο στη δημοφιλή εκπομπή "Ανοιχτές επιστολές στη Τζουλιέτα Μασίνα" (Lettere aperte a Giulietta Masina), καθώς επίσης και σε τηλεοπτικές δημοφιλείς σειρές Ελεονόρα (1973) και Καμίλα (1976).

Χαρακτηρίστηκε ως ο θηλυκός Σαρλώ μετά από τις ταινίες της όπου έπαιξε τη φτωχή, κακότυχη και ταλαιπωρημένη πλην όμως πάντα αισιόδοξη, γυναίκα - ρόλοι που της χάρισαν τη παγκόσμια αναγνώριση ως Τζελσομίνα (La Strada), και Καμπίρια (Notti di Campiria).

Πέθανε στη Ρώμη το 1994 (73) - πέντε μήνες μετά το θάνατο του συζύγου της Φεντερίκο.